MANİSA (AA) - Manisa'da görev yapan ikiz polis memurları Emin ve Yusuf Kopurlu (55), veda anonsunu birlikte yaparak 32 yıllık meslek hayatlarını tamamladı.
Almanya'da 1971'de dünyaya gelen ikizler, ilkokulu memleketleri Aydın'da, ortaokulu ise Almanya'da bitirdi. Daha sonra yeniden Aydın'a dönerek lise eğitimlerini tamamlayan Emin ve Yusuf Kopurlu, 1993 yılında İzmir Gürçeşme Polis Okulu'nu kazandı.
İkizler, 1994 yılında İstanbul Emniyet Müdürlüğü bünyesindeki motosikletli polis timlerinde göreve başladı. Burada 5 yıl görev yapan Kopurlu kardeşler, 1999-2004 yılları arasında Erzurum'da görevlerini sürdürdü.
İkizler, 2004'ten bu yana ise Manisa İl Emniyet Müdürlüğü Asayiş Şube Müdürlüğüne bağlı Yunus timlerinde yine birlikte mesai yaptı.
Emin ve Yusuf Kopurlu dün veda anonsunu birlikte yaparak 32 yıllık mesleklerinden emekliliğe uğurlandı.
Emin Kopurlu AA muhabirine, polis olmaya kardeşiyle karar verdiklerini belirterek, "Liseyi bitirdikten sonra polisliği istiyorduk. Ailemizin de sevdiği bir meslekti, bize destek oldular. Aynı anda karar verdik, birlikte başvurduk ve mesleğe başladık." dedi.
- Mutluluk ve hüzün bir arada
Kopurlu, polis okulunda kendileri dışında üç ikiz daha olduğunu, kardeşiyle farklı sınıflarda eğitim aldıklarını söyledi.
Vatandaşların kendilerini sık sık karıştırdığını dile getiren Kopurlu, şunları kaydetti:
"Olaya gittiğimizde ikimizi aynı anda gördüklerinde, 'Abi siz birbirinize çok benziyorsunuz, ikiz misiniz?' diye soruyorlardı. Bu durumla çok karşılaştık, bizim için farklı bir duyguydu. Bugün mesleğimizin son günü. Allah'a çok şükür burnumuz kanamadan, kazasız belasız buraya kadar geldik. Bu sevindirici çünkü herkese nasip olmuyor ama amirlerimizden ve meslektaşlarımızdan ayrılacak olmanın da burukluğu var. İki duyguyu aynı anda yaşıyoruz."
Yusuf Kopurlu da ikiziyle görev yapmanın farklı bir duygu olduğunu dile getirerek, şunları kaydetti:
"Zaman zaman aynı motosiklette göreve çıktık. Gittiğimiz olaylarda 'bu benim kardeşimdir' gibi bir duygu yaşamadık. Olaylara hiçbir zaman duygusal olarak yaklaşmadık, tamamen profesyoneldik. Özellikle gurbette en yakınının, kardeşinin olması bir avantaj. Bir hastalıkta, sağlıkta arayabileceğin en yakın kişi... Hem maddi hem manevi olarak her zaman birbirimize hep destek olduk. Bilerek, görerek ve isteyerek bu işe girdik. Lise yıllarında kararımızı verdik. Tekrar dünyaya gelsek yine bu mesleği yaparız."